Tarocistka Beladonna

ysat***a ocenił 18.09.2010, 09:44

Wszystkie oceny

---

Witam Państwa,


Mam na imię Beata.
Na portalu Viversum jestem co prawda od niedawna, jednak wystarczy poszukać w internecie, by coś na temat mojej pracy znaleźć.

Tarot jest moją pasją już od kilkunastu lat. Od dość dawna łączę karty Tarota z Numerologią. Owo połączenie sprawdza się nadzwyczaj dobrze.
Należy jednak pamiętać, że Tarot to nie wyrocznia instant, która za nas rozwiąże wszystkie problemy. Nie poda nam na tacy gotowych rozwiązań, recepty na szczęście czy wygraną. Tarot może nam natomiast wskazać kilka opcji, możliwości i ich ewentualne konsekwencje, jednak decyzja i tak należy do nas samych.

PYTANIE:
Jak zadawać pytania kartom?
Zanim zdecydujesz się ze mną skontaktować, zastanów się nad właściwym pytaniem. Z jakim problemem nie potrafisz sobie poradzić, w jakiej sytuacji nie potrafisz się odnaleźć? Bardzo często, bowiem się zdarza, że zadajemy powierzchowne pytanie, a tak naprawdę to właściwe pozostaje niewypowiedziane. Potem okazuje się, że karty mówią czasami na zupełnie inny temat niż zadane pytanie, co powoduje, że i czytający karty i pytający zastanawiają się, o co tak naprawdę chodzi.

Dlatego bardzo istotną sprawą jest zadanie sprecyzowanego i prawdziwego pytania – co oczywiście się wiąże z zaufaniem o które trudno tak z marszu.

Jeśli do tej pory jeszcze nie zniechęciło Cię długie czytanie serdecznie zapraszam. Podaj swoje imię, dokładną datę urodzenia, oraz dobrze sformułowane pytanie. Zastanów się dobrze zanim je zadasz. Jeśli sprawa dotyczy osób bliskich to także proszę o ich imiona oraz daty urodzenia.

Czego możesz oczekiwać?
- Porady – sprawy osobiste, uczuciowe, zawodowe, zdrowotne, (choć tu zanim położę karty, zawsze mawiam, że nie jestem lekarzem).
- Pomocy w rozwiązywaniu problemów, oraz wskazówek jak tego dokonać.
- Analizy związku, obecnej sytuacji w Waszym życiu.
- Karty na najbliższy tydzień, miesiąc, co przyniesie, czego unikać.


Jak znalazłam karty, a może jak one znalazły mnie?
Karty same w sobie lubiłam od zawsze. Bardzo często układałam pasjanse zwykłymi kartami (do dziś to lubię). Próbowałam nawet przypisywać im jakieś znaczenia i „udawać”, że używam tych kart do dywinacji. Kiedyś nawet spisałam znaczenia kart klasycznych – ale w zawierusze czasu gdzieś je wywiało. Nie żebym lubiła specjalnie gry karciane, owszem remika. Tak więc z kartami lubiłam obcować niemal od dziecka.
Otóż wiele lat temu, kiedy byłam jeszcze całkiem młodą nastolatką, zobaczyłam na wystawie karty Tarota. Weszłam do naszej lokalnej księgarni (mieszkałam i nadal mieszkam w niewielkim miasteczku), nieśmiało zapytałam o te karty. Gdy zapytałam czy mogę je obejrzeć, Pani w księgarni powiedziała mi, że przed zakupem „TYCH” kart nie wolno oglądać. Taka byłam zmieszana, że je kupiłam (okazało się, że sporo kosztowały, wydałam całe swoje zachomikowane pieniążki). Były to karty Pani Jaśniak o ile się nie mylę, takie czarno białe. Jedynym kolorowym akcentem były atrybuty kart. Zawsze byłam bardzo nieśmiałą młodą osóbką i dziwię się skąd wzięłam odwagę by zapytać o te karty. Wiecie jak to jest, w małych miasteczkach wszyscy o wszystkim wiedzą.
Co mnie pchnęło ku „TYM” kartom? Nie wiem, choć próbowałam sobie nieraz przypomnieć, co czułam patrząc przez szybę na te karty. Może jakaś siła wyższa. Może poprzez dość trudne dzieciństwo, moje zainteresowania poszły w stronę ezoteryki żeby poszukać odpowiedzi na to, czego nie widać. Być może intuicja.
Miałam po jakimś czasie przerwę od kart. Nie używałam ich tak naprawdę do celów dywinacyjnych, raczej do uczenia się Tarota, do zapoznania się z ich znaczeniem. Dopiero jak później kupiłam karty Waite’a, zaczęłam stawiać karty innym. Do dziś kilka talii się uzbierało.
Tak więc nie kryje się za tym żadna mroczna tajemnica, aczkolwiek nie do końca zrozumiałe jest i dla mnie samej, co mnie ku „TYM” kartom pchnęło.

Pozdrawiam serdecznie i zapraszam.

Beata.